Szyba motocyklowa – wysoka czy niska? Jak wybrać odpowiednią?
Wybierz taką szybę motocyklową, która odsuwa strugę powietrza od klatki piersiowej, ale nie kieruje jej w kask. Wyższa nie zawsze oznacza wygodniejszą. Najważniejsze są turbulencje, wysokość względem linii wzroku, kąt nachylenia oraz przepływ powietrza od dołu.
Szyba motocyklowa wysoka czy niska?
Wysoka szyba zwykle lepiej chroni przed pędem powietrza, szczególnie podczas dłuższej jazdy i przy wyższych prędkościach. Jeżeli jednak jej górna krawędź znajduje się zbyt wysoko albo jest ustawiona pod złym kątem, za szybą powstają zawirowania. Ich skutkiem może być telepanie kaskiem, hałas, napięcie karku i pogorszenie ostrości widzenia.
Niska szyba nie zapewni takiej ochrony klatki piersiowej, ale często pracuje spokojniej aerodynamicznie. Może odsunąć główny napór powietrza od tułowia, nie kierując go bezpośrednio na kask. Dla części motocyklistów lepszym rozwiązaniem okazuje się nawet mała owiewka albo jazda bez szyby niż wysoki, niedopasowany model.
| Typ szyby | Najlepsza dla | Główna zaleta | Główne ryzyko |
|---|---|---|---|
| Wysoka | Osób jeżdżących turystycznie i pokonujących długie trasy | Duża ochrona przed pędem powietrza i chłodem | Turbulencje przy kasku oraz gorsza widoczność w deszczu |
| Niska | Jazdy miejskiej, spokojnych tras i motocyklistów wrażliwych na zawirowania | Mniejsza szansa na kierowanie strugi powietrza w kask | Większy napór na klatkę piersiową i ramiona |
| Brak szyby | Jazdy dynamicznej, miejskiej i osób akceptujących bezpośredni wiatr | Naturalny przepływ powietrza bez zawirowań za szybą | Szybkie zmęczenie podczas jazdy z większą prędkością |
Wysoka szyba może też pogorszyć bezpieczeństwo w deszczu. Krople, brud, owady i zarysowania ograniczają pole widzenia, a światła pojazdów jadących z naprzeciwka dodatkowo odbijają się od mokrej powierzchni. Z tego powodu górna krawędź nie powinna znajdować się wysoko ponad linią wzroku.
Jak dobrać wysokość szyby?
Najczęściej przyjmuje się, że górna krawędź szyby powinna wypadać mniej więcej na wysokości nasady nosa, czyli poniżej linii wzroku. Nie jest to sztywna reguła dla każdego motocykla, ale dobry punkt wyjścia. Ostateczny pomiar wykonuj w pozycji, w której rzeczywiście jeździsz, a nie wyprostowany na postoju.
- Przygotuj motocykl do pomiaru – ustaw go na stabilnym podłożu i usiądź swobodnie, tak jak podczas dłuższej jazdy.
- Ustaw metrówkę przy lampie – druga osoba powinna poprowadzić ją pionowo od górnej części obudowy lampy do góry.
- Wyznacz linię wzroku – patrz przed siebie, bez pochylania głowy. Zaznacz miejsce, w którym znajduje się nasada nosa lub dolna część linii wzroku.
- Zmierz wysokość – odczytaj wynik na metrówce. To orientacyjna wysokość górnej krawędzi szyby mierzona od lampy.
Możesz też zastosować drugi pomiar. Ustaw przed przednim kołem niewysoki przedmiot w odległości około 5 metrów. Usiądź na motocyklu w naturalnej pozycji i spójrz na niego. Górna krawędź szyby powinna znaleźć się w miejscu, w którym widzisz przedmiot ponad lampą. Ta metoda pomaga uwzględnić rzeczywistą geometrię motocykla i pozycję kierowcy.
Wartości podawane dla konkretnych motocykli traktuj orientacyjnie. Przykładowo przy typowym cruiserze i wzroście około 1,75 m może sprawdzić się szyba mająca mniej więcej 45–46 cm nad lampą, a przy wzroście powyżej 1,80 m często potrzebne jest około 48–50 cm. Inna geometria główki ramy, siedzenia czy kierownicy może jednak zmienić wynik o kilka centymetrów.
Dlaczego mimo dobrej szyby kask nadal się trzęsie?
Źródłem problemu nie musi być górna krawędź szyby. Powietrze może wpadać od dołu, między lampą, lagami, zbiornikiem i nogami kierowcy. Następnie strugi spotykają się za szybą na wysokości klatki piersiowej lub kasku. Wtedy sama zmiana wysokości niewiele daje.
Na komfort wpływają między innymi:
- Deflektory dolne – montowane na lagach ograniczają dopływ powietrza od dołu i mogą zmniejszyć wibracje kasku.
- Kąt nachylenia szyby – szyba ustawiona bardziej pionowo zwykle lepiej chroni przed wiatrem, a bardziej pochylona zmniejsza opór, lecz może zmienić miejsce powstawania zawirowań.
- Ustawienie nóg – strugi prześlizgujące się po nogach mogą trafiać pod szybę i tworzyć turbulencje wyżej.
- Aerodynamika kasku – kształt skorupy, dodatki i elementy odstające mogą wzmacniać hałas oraz drgania, nawet gdy szyba jest poprawnie ustawiona.
Dobrym punktem wyjścia jest ustawienie powierzchni szyby mniej więcej równolegle do linii lag. Nie oznacza to jednego, uniwersalnego kąta w stopniach. Regulacja zależy od geometrii motocykla, wzrostu kierowcy, odległości od szyby i prędkości podróżnej.
Uniwersalna szyba często zawodzi, ponieważ uniwersalne są wymiary, ale nie przepływ powietrza. Ten sam model może działać spokojnie na jednym motocyklu, a na innym kierować zawirowania prosto w kask.
Podczas prób przydatny jest test dłoni. Wybierz bezpieczny odcinek drogi, utrzymuj stabilną prędkość i wyciągnij rękę przed siebie, lekko unosząc ją do góry. Struga powietrza nie powinna mocno uderzać w dłoń, dopóki ta nie znajdzie się powyżej poziomu kasku. Jeżeli wiatr atakuje dłoń już na jego wysokości, szyba może kierować powietrze zbyt wysoko lub mieć niekorzystny kąt.
Test przeprowadzaj krótko i wyłącznie wtedy, gdy możesz zachować pełną kontrolę nad motocyklem. Zmieniaj jeden parametr naraz, na przykład wysokość, kąt albo położenie deflektorów. W przeciwnym razie trudno ustalić, co faktycznie poprawiło komfort.
Jak podjąć ostateczną decyzję?
Jeżeli zależy Ci głównie na ochronie przed zimnem i długich trasach, zacznij od wyższej szyby kończącej się poniżej linii wzroku, najlepiej z regulacją kąta i możliwością zastosowania deflektorów dolnych. Jeśli priorytetem jest brak turbulencji, a większy napór na klatkę nie stanowi problemu, niska szyba może sprawdzić się lepiej.
Nie wybieraj większej szyby tylko dlatego, że ma zapewnić więcej ochrony. Najważniejszy jest test drogowy w warunkach, w których faktycznie jeździsz. Czasem kilka centymetrów mniej, korekta kąta, deflektory na lagach albo całkowity demontaż szyby daje lepszy efekt niż kolejny, jeszcze wyższy model.
